kmoet nu mezelf weer bij elkaar rapen. want dat moet gewoon. ik moet niet zo zielig doen.

...

oh crap. nu zie ik mijn huisbaas ineens buiten lopen.
...

ik zal zo ff antwoorden op jullie vragen.

en dan moet ik:

- was opvouwen

- nieuwe was in wasmachine

- leren

- boodschappen

- niet vergeten dat eten niet bestaat!!!! en liefste vale helpt me daar wel aan herinneren<3

eigenlijk moet ik ook nog ff sax oefenen want ik heb echt een goed riet nodig!!

als ik vandaag deze dingen gedaan heb, mag ik:

- boek lezen (m*illennium deel 3 of boek over de laatste stelling van f*ermat)

- bank- of computerhangen
- film kijken

- nog steeds niet vergeten dat eten niet bestaat!!!!

 

dus. kus!

 

 

 

Tja. Ik voel me weer mezelf dus. Wat betekent dat ook mijn angsten en herinneringen terugkomen. Vannacht was echt killing. En ik kan er verdomme met niemand over praten. Níemand snapt hoe het voelt om bang te zijn voor mensen, zelfs als ze heel lief en aardig en alles zijn. Ik schaam me dood dat ik ze niet durf te vertrouwen, dat ik soms twijfel aan hun oprechtheid, terwijl ik wéét dat dat niet hoeft. Dat ik totaal verlamd raak als iemand met me wil afspreken, ofwatdanook. Aan de ene kant ben ik blij, wil ik dat ook graag, wil ik laten weten hoeveel dat voor mij betekent, ik kan namelijk gewoon niet begrijpen dat iemand contact met míj wil. Maar tegelijkertijd raakt er ergens in mij iets in paniek: laat ze niet dichterbij komen, zorg dat ze je niet écht leren kennen, gevaar!!! Hoe kan ik dit ooit aan iemand uitleggen.

Whooo, er is vannacht echt een wonder gebeurd ofzo: flore is al wakker en gedouched en aangekleed! Jeeeeeeeeeeej, ik voel me weer mezelf. Ik was al bang dat ik een winterslaap zou moeten gaan houden tot april ofzo xD

 

Ik ben weer veel vrolijker, ik heb weer muziek in mijn hoofd (uhh dat klinkt best gestoord, maar dat heb ik dus altijd en dat was weg de laatste weken :p ), mijn hoofd maakt weer snelle associaties als ik nadenk (wat heel grappig kan zijn soms maar ook vermoeiend) en ik irriteer me kapot aan de rotzooi op mijn kamer. Echt sodeju wat heb ik er bijgelopen als een zombie, ik vond alles wel prima ofzo. Zolang het me niet heel heel héél erg stoorde, was er voor mij geen reden om in actie te komen. Wel een vreemde ervaring als je zoals ik, normaal gesproken heel (stress)gevoelig bent. blaaaaaat stel je niet zo aan zeg!!

 

Heheh mijn binnenste is echt aan het stuiteren, alsof je vreugdesprongetjes maakt *whoei* Nu ga ik vandaag maar aan de studie, ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat ik in paniek raak over dat ik alles nooooooit meer ingehaald krijg haha. Want oh god ik moet echt achterlijk veel doen nu, ik begrijp niet hoe ik alles zo heb kunnen laten versloffen. Leuk, medicatie die dwanggedachten remt... Dan moet ik ineens niks meer van mezelf, handeueueug -_- Maarja, ik ben dan ook zo'n debiel die al reageert op een onmogelijk lage dosering.

 

Nou ga ik maar even verder vrolijk zijn *toinktoinktoink* en ontbijten.

Van vale gejat (a)

 

 

Hahaha zo ongeveer zien mijn ogen er ook uit, ietsje minder grote pupillen. :p Lang leve AD. Maar ik slaap echt achterlijk veel en voer geen reet uit. Dus dosering omlaag. Hopelijk komt mijn wil om dingen te doen weer terug want dit schiet niet op zo.

 

 

 

Punt is echt té langzaam of eigenlijk heel internet en ik heb toch niet zoveel boeiends te vertellen. Behalve dat ik morgen echt echt echt weer normaal ga doen. Op tijd opstaan. Studeren. Structuur in m'n eten. Bewegen. De was doen. Het is klaar-uit-en-over met die onzin. Lui mormel dat ik ben. Bah gadverdegadver walg.

Kan iemand mij even slaan ofzo?? Dankje.

 

Ik moet echt zoveel doen. En het enige wat ik doe is slapen, nutteloos achter de computer hangen, naar afspraken die per sé moeten, mijn telefoon en email ontwijken, wat eten en dat er weer uitgooien. Waarom doe ik dit? Ik wil deze dingen niet doen, ik irriteer me mateloos aan mezelf en zie al meer dan een week dat ik me zo gedraag. Waarom doe ik niks, waarom doe ik niet normaal? Waarom krijg ik mezelf niet tot dingen gezet, wat ik altijd zo goed kon? Waar is mijn discipline, mijn wil, mijn structuur en orde, halloooo waar zijn jullie??? Ik lijk wel door de dagen heen te zweven als een zombie. Ik moet echt even mezelf een keiharde schop verkopen denk ik.

...moest ik zonodig een eetstoornis krijgen. Echt. It drives me crazy. Ik lijk het maar niet voor elkaar te kunnen krijgen om NORMAAL te doen. Hoe moeilijk kan het zijn?!?! Een mens eet als ie honger heeft en stopt met eten als ie genoeg heeft. Et voila. Maar flore krijgt het voor elkaar om volslagen idioot om te gaan met iets wat voor elk levend wezen op aarde een eerste levensbehoefte is. Argh. Als de mensen om me heen eens wisten hoe gestoord ik echt ben... ze hebben géén idee. En dat is maar goed ook, ik schaam me zó ontzettend voor mezelf. Bahbah.

 

 

Meh. Ik voel me echt ongelofelijk kut. En ik heb al twee dagen koppijn, maar dat zijn vast mijn opgekropte tranen. Minder voor je gevoel weglopen dmv eten/braken. Echt, topidee, voel je je zóveel beter door. *sarcarsme* Het lijkt wel alsof alle zooi van hoe ik me als kind voelde weer naar boven komt. En dat was niet bepaald een feest zegmaar.

 

Ik ga me nu maar even verder lamgeslagen zitten voelen, heuj wat een leven. En sorry voor dit gezeik, ik vind mezelf ook niet leuk.

Kan iemand mij even vertellen waarom ik nu spruitjes aan het eten ben?? Ik snap mijn eigen eetstoornislogica niet meer.

 

Even denken. Ik stond laat op want ik kon niet wakker worden doordat ik vannacht eerst tot half 4 lag te panieken. Om 11u ontbeten (yoghurt&muesli), toen wilde ik studeren maar het lukte echt niet. Ik voelde me zo kut, toen heb ik mijn vorige logje getypt. Daarna werd het alleen maar erger en had ik er genoeg van. Het was ook 'lunchtijd' dus ik at een berg boterhammen met pindakaas (haha daar is ie weer) en kaas en theeleutjes. Ja, waarom heb ik die dingen ook in huis eigenlijk... En dat belandde in de plee. Toen anderhalf uur gewandeld, want dat gekots hielp ook niet tegen mijn rotgevoel. En toen ik thuiskwam, iets voor 19u, was ik eindelijk wat rustiger en heb ik mijn college afgekeken, waar ik pas om half 10 mee klaar was.

 

Ohhhh ik weet het weer!! Ik heb in mijn hoofd zitten dat ik elke dag groente MOET eten. Eigenlijk ook andere dingen, maar groente MOET, wat er ook gebeurt. Pfft. Neuh, ik heb geen ES hoor, valt best mee. xD

Ik word gék van mezelf. Echt. Verdomme. Waarom ben ik zo'n verknipt persoon? Nja, dat weet ik eigenlijk wel, maar ik wíl het niet. Ik wil mezelf niet zijn.

Het is te moeilijk. Ik kan hier niet tegen.

 

En door therapie lijkt het alleen maar erger te worden, dat zal vast wel ergens goed voor zijn, maar het voelt KUT. Ik kán het niet.

Ik wil me verstoppen voor de wereld, ik wil er niet zijn,

ik wil niet ik wil niet ik wil niet ik wíl niet!!!

Ik ben te bang.

Zo ziet mijn collegeblok er nu ongeveer uit. And I like it. =)